Logo mooiuden.nl
  | Fotonummer: 19fa6c
Foto: André van der Linden
foto's + interview Fotoseries

'Deze Starfighter willen we weer laten vliegen'

Volkel - Een magazijn vol onderdelen, een wand vol boeken, een werkplaats vol gereedschap en in de hangar staat dé Starfighter. De vleugels liggen er naast, en de bekabeling lijkt een gigantische puzzel, maar de mannen van Historische Vliegtuigen Volkel weten het zeker: "Dit kan nog vliegen!"

Als het aan de mannen ligt, gáát hun F-104 ook weer vliegen! "Als we de motor starten, zeggen de mensen in de Peel: 'Hé, zijn ze weer terug?'", lacht monteur Frans Geerings. "Het had een specifiek geluid, het was een lawaaibak." Maar Frans houdt van de F-104 en zeker de D-8114 waar hij zijn oude vakkennis op los mag laten. "Dit is nog handenarbeid. Tegenwoordig is het elektronica, maar deze bestuur je nog met kabels."
Frans Geerings kon zijn ei in kwijt in de F-104. "Het stond in de boeken hoe je iets moest doen, maar we ontdekten altijd wel een snellere manier. Als we het op die manier doen .. Of we maakten zelf een sleuteltje …"
Jeroen Keyner is ook straaljagermonteur, maar dan in de huidige tijd: "In de F-16 zijn alle handelingen vastgelegd en daar mag je eigenlijk niet van afwijken. Bij de F-104 is het inbouwen van de schietstoel één A4tje-. Met de F-16 werken is qua creativiteit redelijk geestdodend." Daarom alleen al vindt Jeroen het belangrijk dat de Starfighter weer gaat vliegen. "Een jonge techneut kan hier leren hoe het vroeger ging. Die kennis behouden en dóór ontwikkelen is dit een prachtig iets."

Hobbels
Meer dan twintig mensen werken aan de Starfighter die deel uitmaakt van het 311 Squadron dat vanaf Volkel vloog. Het enthousiasme op de vliegbasis is groot, maar er zijn nog wel enkele hobbels te nemen voordat de Starfighter kan opstijgen. Een motor ontbreekt nog, maar daar is nog wel aan te komen. De medewerking van de legertop kan ook nog wat beter, want die wil alleen 'airpower' leveren en geen nostalgie. Een piloot heeft de club nog wél. "Ik heb nog steeds mijn brevet", lacht Hans Ruijgrok. "Maar ik stap niet meer in dit vliegtuig. Het vliegtuig is voor jonge mensen gemaakt."
Testvliegers van nu, die stappen zo in. "Die lezen een boek en gaan vliegen", weet Hans die 1000 uren in de Starfighter vloog. "Dit vliegtuig is een stukje historie, denk alleen al aan de Molukse treinkaping. We willen dit vliegtuig graag laten zien en veel mensen zijn er enthousiast over."

De vonk
Volgend jaar als de open dagen van de luchtmacht in Volkel gehouden worden, wil de club de D-8114 showen aan het grote publiek. "Dan laten we dit vliegtuig elektrisch en hydraulisch werken. De flaps, het landingsgestel in en uit en de verlichting. We hopen dat er dan een vonk overgaat dat iedereen zegt: het zou mooi zijn als …" Het grote doel is immers de vliegende Starfighter. Het kán, weten de mannen. "Maar we moeten het nu doen. Als je vijf jaar verder kijkt, dan is het afgelopen."

Dutch Starfighter Foundation

Het mooiste zou zijn als de luchtmacht investeert in de D-8114, maar een andere mogelijkheid is het om net als in Noorwegen gebeurd is, om van de Starfighter een civiel vliegtuig te maken. Hoe dan ook, het in de lucht krijgen van de F-104 gaat nogal wat kosten en daarom heeft de werkgroep Historische Vliegtuigen Volkel de stichting Dutch Starfighter Foundation opgericht waar iedereen straks geld kan doneren.

'Een vlieger had nooit een portemonnee bij zich'

Uiteraard komen bij Frans en Hans veel herinneringen bovendrijven als ze bij 'hun' Starfighter staan. Hans heeft in de D-8114 gevlogen, 45 uur om precies te zijn, maar Frans heeft nooit in een straaljager mee gevlogen. "Ik heb wel de kans gehad, maar ik heb een hekel aan vliegen."

Wel kent Frans het vliegtuig als zijn broekzak. "Ik heb een motor ingebouwd, het landingsgestel verwisseld, tanks en vleugels vervangen." Een verantwoordelijke baan, weet Hans: "Als techneut geef je het vliegtuig vrij, daar teken je voor. Je was dan ook blij als het vliegtuig opsteeg en je was weer blij als ze terugkwamen. We hebben het meegemaakt dat ze met vieren weggingen en dat er maar drie terugkomen. Het was een hard gelag als er een vlieger verongelukte. Als er iets gebeurde, werd de techneut als eerste aan zijn jas getrokken."
Gelukkig heeft Frans ook heel veel mooie herinneringen aan de voorganger van de F-16. Hij opent een klepje achterin de cockpit: "Dit is in principe het gasmasker bakje, maar er zat van alles zin, zoals een fototoestel. Maar een vlieger had nooit een portemonnee bij zich. Het was altijd: 'kan ik even lenen?'" Toch waren de vliegers ook gul en Hans wijst waar hij weleens een ruimte vrijmaakte: "In Schotland ging je weleens whiskey halen. Dan kwam je met vier dozen terug en dat werd dan verdeeld in het squadron. Dat kan tegenwoordig niet meer."

'Widowmaker'

De Starfigher werd ook weleens 'widowmaker' genoemd, maar zover kwam het bij Hans Ruijgrok niet. Hij kon op 12 december 1974 bij het plaatsje Achel zijn toestel op tijd verlaten.

"Het vliegtuig had geen vermogen meer en dan is het een vliegende piano. Hij gaat gewoon naar beneden. Ik dacht: 'hij moet het toch doen, hij moet het toch doen', maar hij deed het gewoon niet. Ik zat op grote hoogte en dacht: op 3000 voet stap ik er uit. Dat is lager geworden, want ik heb nog geen 45 seconden aan mijn parachute gehangen. Als je aan de hendel trekt, gaat alles automatisch. Met 9G ga je eruit. Ik heb alles gehoord en de stank van verbrande lucht geroken, maar mijn zichtvermogen was ik kwijt. Ik kreeg een klap tegen mijn hoofd toen de parachute openging. Het gaat zo snel. Ik wist welke richting hij op ging toen ik aan de parachute hing heb ik een rookwolk gezien. Het was in een bos. Ik landde op een grasland bij een pleintje met complete outfit en ook de boot die was opgeblazen. Een vriendelijk vrouw heeft me in huis genomen en me een kopje koffie gegeven. Ik heb eerst mijn vrouw gebeld. 'Ik weet niet wat er gaat gebeuren, maar ik ben helemaal heel.' De basis kreeg ik niet aan de lijn, want die gaat dan dicht. Met drie man sterk waaronder een dominee zijn ze naar mij thuis gegaan. 'Er is iets gebeurd, maar we weten nog niet ..' 'Het is goed , hij heeft al gebeld!' De militaire geneeskundige dienst van Kleine Brogel in België heeft me in een busje opgehaald. Daar in de officiersmess heb ik een paar pintjes gedronken. Een uur later zat ik in een helikopter terug naar Volkel waar iedereen van het 311 squadron stond te wachten. Mijn vrouw was opgehaald en dan drink je nog een pintje. De MGD kijkt je na, maar ik mankeerde niets. Daarna moet je voor de commissie verschijnen. Wat heb je gedaan? We waren onder andere negatieve G aan het oefenen. Er is waarschijnlijk iets afgebroken in de motor, een schoep van de compressor en het gevolg was dat de motor geen vermogen meer leverde. Het werd daarna afgeraden om negatieve G te oefenen. De volgende dag ben ik naar de crashsite geweest en de dag daarna vloog ik weer."

Reageer als eerste
Meer berichten
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=mooiuden.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=540" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=6037612&size=160x600&promo_sizes=120x600&cb=[CACHEBUSTER]&promo_alignment=center&referrer=mooiuden.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=540" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
 
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=9813293&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=mooiuden.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=540" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=6037610&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=mooiuden.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=540" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>